İsimsiz bir patlama...

İnsan çok doluyor. Acı doluyor, yalnızlık doluyor, sevgisizlik doluyor, nefret doluyor, dışlanmışlık doluyor, özlem doluyor, tutku doluyor.

Fakat bunları kimse duymadığında, tarifi zor bir hayal kırıklığıyla doluyor ki, bütün acılara bedel...

Birikiyorsun, yıpranıyorsun, yoruluyorsun. Sonra ansızın çalan bir şarkı, bir dizi/filmde gördüğün duygusal bir sahne, tanık olduğun basit bir olay, her şeyi bir kenara bırakıp, çocuklar gibi, hüngür hüngür ağlamaya itiyor seni. Rahatlıyorsun biraz, kendini hüzünle karışık garip bir huzurda hissediyorsun. Çok geçmeden yine aynı şeyleri yaşayıp, yine aynı hislerle doluyorsun.

Ölümcül bir kısır döngü sanki...