Öğremenlik, fazlasıyla önemli bir meslektir. Bugün eğitim fakültelerine baktığımızda, hatrı sayılır bir kitlenin, öğretmenliği yalnızca maaşı için, yahut açıkta kalmamak için vs. seçtiğini görebiliriz. Buna dair bir araştırmaya rastgelmedim, herhangi bir kişisel gözlem de yapmadım. Fakat yalnızca kendi çevremdeki öğretmenlik okumak isteyen lise öğrencilerine bakarak bile bunun yanlış bir tespit olmadığı kanaatine varabilirim.

Öğretmenlerin toplumsal katkısını bir düşünsenize ? Maalesef mucitler ölümsüz olmadığından, yeni nesillere bilgileri aktarmak öğretmenlerin sorumluluğu haline geliyor. Öğretmenliğin küçümsenmemesi gerekmekle birlikte, yukarıda belirttiğim gibi, kaçış yolu olarak da görülmemesi gereken bir meslektir. Öğretmenlik sıkıcı bir koşuşturma değildir. Eğitimci kişiliğe sahip olmaktır. Eğer ille de benim bir hedefim yok, yahut hayallerimi gerçekleştiremedim, bu nedenle rastgele bir meslek edineceğim diyorsanız, kamuda bir dünya memuriyet var. Öğretmenlik gibi kıymetli bir mesleği bencillik yaparak kirletmeyin lütfen. Bugün ülkemizdeki eğitim sistemine bakarak öğretmenleri ve öğretmenliği küçümseyebilirsiniz. Fakat eğitimciliğe saygısızlık yapmaya kimsenin hakkı yok.

Türkiye'deki hemşirelerin (özellikle gelecektekilerin) özetini geçiyorum;

Çoğu ilköğretimi bitirene kadar ailesi tarafından pohpohlanarak, popüler kültüre bağlı ve hayatının tüm yönlerini asalak bir şekilde yaşar. Daha sonra garanti meslek düşüncesiyle SML hemşirelik bölümüne giderler. Ülkemizdeki erkeklerin büyük çoğunluğu saçma sapan toplumsal değerler nedeniyle abazanlığa itildiğinden bu beş para etmez, vasıfsız kızlarımızın götünü bir güzel kaldırırlar. Okulu bitirdikten sonra da hastanelerdeki işini sevmeyen, suratsız hemşirelerin büyük kısmını bu kızlarımız oluşturur. Ha, aynı ahmak kız modelinin üniversite okuma planı yapan versiyonları da anadolu liselerindeki kız öğrenci mevcudunun %99'unu oluşturmaktadır.

Bıktım;

-Yalancılıktan,
-İkiyüzlülükten,
-Hasetlikten,
-Korkaklıktan.

Yoruldum;

-Egolardan,
-Kinlerden,
-Önyargılardan,
-Dar zihniyetli insanlardan,
-Sahte dostluklardan.

Benim zoruma giden değer verdiğim insanların bana karşı yaptığı hatalar, yanlışlar değil. Kendi fikirlerini ve davranışlarını yönetmekten aciz insanların eylemlerini kişiselleştirmeyi, kafaya takmayı çoktan bıraktım.

Yalnızlık bana pek çok şeyi geniş bir perspektiften görebilmek için müthiş fırsatlar sundu. Bu fırsatları değerlendirdim ve sadece gözlemledim. Ben insanları kendilerinden daha iyi tanıyorum, ayakta durabilmek için onlara nefret duymaya ihtiyacım yok.

Sosyalleşmek, arkadaşlık, dostluk gibi kavramların benim hayatımda pek yeri olmadı. Daha doğrusu istesem de olmadı, olamadı. Pek çok zaman istemekten öteye gidip gayret de ettim. Ama olmadı, insanların ön yargılarından kurtulamadım.

İnsanlar sizin hakkınızda ilk izlenimleri sonrası bir resim oluşturuyor ve sonra da kendi yalanına inanan ahmak misali bu resme o kadar tutunuyorlar ki karşılarındaki kişinin insan olduğu gerçeğini, kendilerinin de dünyanın merkezi olmadığı gerçeğini unutuyorlar.

Bir zamanlar beni ümitsizliğe, karamsarlığa iten zorluklar, aslında hayata geniş perspektiften bakıp, başımdan geçenleri, karakterimin niye böyle olduğunu, insanların bana neye dayanarak böyle davrandığını vs. anlamamı sağladı.

Çok zor bir süreç oldu elbette. Mesela bir zamanlar birisi benimle falanca özelliğim nedeniyle alay ettiği zaman alınıp üzülürken daha sonraları ''Acaba neden alay ediyor ?'' sorusunu sorarak insan psikolojisi ve ön yargılar, tabular, değerler üzerine tespitler çıkardım. İnsan haddinden uzun süre oyalanacak sahte mutluluklar bulamayınca bazı şeyleri anlamlandırmaya çalışıyor. Benim bu hayatta dost edinmeyi bırak, etrafımda merhaba diyebileceğim insanın kalmadığı zamanlar oldu.

Farkındalık sağlaması açısından memnunum sanki bu durumdan ama, diğer yandan da yalnızlıkla başa çıkamıyorum. Hiçbir zaman kabullenilmek için sahte samimiyet göstermedim. Sempati kazanmak için olmadığım biri gibi davranmadım. İstedim ki insanlar beni olduğum gibi, iyi niyetime güvenerek sevsin, saysın. Olmadı.

Hayatın her alanında doğruların kaybettiği gibi, ben de dürüstlüğümden kaybettim. İyi biri olduğum için kaybettim. Üstüne üstlük kendi dertlerim başımdan aşkınken başkalarının dertlerine yardımcı olabilmek için canla başla uğraştım. Kendi dertlerim üzerine yormadığım kafayı değer verdiğim insanlar için yordum.

Buna karşılık olarak kenara atıldım, unutuldum. Ve boş, dağınık anıma gelip de bir hata yapınca, sanki daha öncesinde varmışım gibi silindiğim söylendi :D O kişi bunu görmez büyük ihtimalle, ha görürse de bilir kendini. Evet bu yazı bir olayın tetiklemesiyle döküldü. Ama iyi de oldu. Aklımdan geçenleri dökebilmem için bahane çıktı.

Nihayetinde bütün bunlar yetmezmiş gibi, yalnızlığın ne demek olduğunu bilmeyen insanlar tarafından kendi dertlerimi şişirmekle suçlandım. Siz beni, dertlerimi, hayat görüşümü hiç tanımadınız. Eleştirmek de size düşmez.

Öyle bir içimi dökeyim dedim. Belki birileri acır da dostum olur falan eheheheh :D

Tarihi sevmemek diye bir şey söz konusu olamaz. Tarih biliminin önemini bilen bir insan tarihi zaten sever. Tarihi sevmiyorum demek yemek yemeyi, uyumayı sevmiyorum demeye benzer. Nasıl ki yemek yemeyi, uyumayı sevmesen bile gerektiği için yapıyorsun, tarihin önemi de bunun gibidir. Dününü bilmeyen bugününü ve yarınını sağlıklı şekillendiremez.

İnsanları istemedikleri bir var olma yarışına sokup daha sonra mutlu ve üretken olmalarını bekleyemezsiniz. Mevcut düzende, belli bir yerden sonra her şeyi bir kenara bırakıp, sevmediği halde yaşamak için yapmak zorunda kaldığı bir işten kazandığı para ile aldığı vodkayı yudumlayan ve ayık gezdiği her an acı çeken insanlar görmeniz çok da olağandışı değil. Ha, bu var olma yarışında yok olan kişiliklerden söz etmeme gerek yok sanırım.

Hayatın darbeleri karşısında yılma ve insanların söylediklerine kulaklarını tıka. Çünkü güçlü olmak güçlü görünmekle değil, hayatın tüm darbelerine karşın hayallerine sımsıkı tutunmakla mümkün olur.